Τα φώτα είναι που κάνουν τα χρώματα
να υπάρχουν
κι ας το ξεχνάμε
~*~
Ποιήματα που βουλιάζουν ολοένα
που δεν τα ανάσυρε κανείς
Ποιήματα που βουλιάζουν ολοένα
Μπορείς να τα ξυπνήσεις;
Μπίλη Βέμη, Τοπίο που σε λένε ποίημα, εκδ. Άγρα, 1987
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπίλη Βέμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπίλη Βέμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 22 Μαρτίου 2023
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Vangelis Georgoudis
ΠΛΗΓΗ Η μουσική του φθινοπώρου κοιμάται στη σάρκα μου μ' ένα ανάλαφρο στρώμα από φύλλα. ΧΕΡΙ Χλωμή η φιγούρα σου πόλη, καθώς μου σφί...
-
Το κορμί μου γέμισε βρύα Ξύνομαι ν απαλλαγώ Και τότε ανάβει εντός μου Μια κάψα, μια πυρκαγιά έρωτα. Που πάει; Υπομονή. Θα έρθει το φθινόπωρο... -
ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ- ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ, ΑΘΗΝΑ 1969) Δεν ήθελα να βλέπω κι όμως έπρεπε να βλέπω. Δεν μπορούσα να κοιτάζω... -
Φωτογραφία κουνημένη Τον χτενίζουν στο ύπαιθρο Αυτός χτυπά παλαμάκια Και σκανδαλίζεστε. Είναι κισσός που μουρλάθηκε Έχει φοβία του...