Τα φώτα είναι που κάνουν τα χρώματα
να υπάρχουν
κι ας το ξεχνάμε
~*~
Ποιήματα που βουλιάζουν ολοένα
που δεν τα ανάσυρε κανείς
Ποιήματα που βουλιάζουν ολοένα
Μπορείς να τα ξυπνήσεις;
Μπίλη Βέμη, Τοπίο που σε λένε ποίημα, εκδ. Άγρα, 1987
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Vangelis Georgoudis
ΠΛΗΓΗ Η μουσική του φθινοπώρου κοιμάται στη σάρκα μου μ' ένα ανάλαφρο στρώμα από φύλλα. ΧΕΡΙ Χλωμή η φιγούρα σου πόλη, καθώς μου σφί...
-
Το κορμί μου γέμισε βρύα Ξύνομαι ν απαλλαγώ Και τότε ανάβει εντός μου Μια κάψα, μια πυρκαγιά έρωτα. Που πάει; Υπομονή. Θα έρθει το φθινόπωρο... -
ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ- ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ, ΑΘΗΝΑ 1969) Δεν ήθελα να βλέπω κι όμως έπρεπε να βλέπω. Δεν μπορούσα να κοιτάζω... -
Φωτογραφία κουνημένη Τον χτενίζουν στο ύπαιθρο Αυτός χτυπά παλαμάκια Και σκανδαλίζεστε. Είναι κισσός που μουρλάθηκε Έχει φοβία του...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου