Ευάγγελος Βογαζιανός

*Ποιητής με εντιμότητα και ενδιαφέρον που συνδέεται μεταξύ άλλων με τη Σύρο. Το ποίημα που ακολουθεί είναι από την πρώτη του ποιητική συλλογή "Σαιζόν μορτ" του 1954. Ακολουθούν οι συλλογές-ιδιωτικές εκδόσεις: "Απολεσθέντες εν πλω" (1960), "Η Ανδρονίκη της θλίψης" (1971), "Ηλιοθεσία" (1975), "Αναφανδόν" (1983).  

Μιχάλης Χελιώτης

Το κορμί μου γέμισε βρύα

Ξύνομαι ν απαλλαγώ

Και τότε ανάβει εντός μου

Μια κάψα, μια πυρκαγιά έρωτα.

Που πάει; Υπομονή.

Θα έρθει το φθινόπωρο, θα μαραθώ,

Θα γαληνέψω μέσα σε στίχους!

Αν δεν είχα την ποίηση

(αιμάσουσα, χαρά μου και πληγή)

Θάθελα ναμουνα αγκάθι.

Ριζωμένο πάντα σ ένα ξερό βράχο.

Γαλήνιος, αποξεραμένος, τεθνεός.

Ένα θαυμάσιο μωβ τίποτα.

Που κεντρίζει. Που τρυπάει.

Που ματώνει.

Κι εμπνέει!

Μιχάλης Χελιώτης, "Αδυσώπητο μωβ", Ιδιωτική έκδοση, Δεύτερη έκδοση, Αθήνα 1999. 

Σωκράτης Καλαϊτζής

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ-

ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ 

(ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ, ΑΘΗΝΑ 1969)

Δεν ήθελα να βλέπω

κι όμως έπρεπε να βλέπω.

Δεν μπορούσα να κοιτάζω,

κι έκλεινα τα μάτια για να βλέπω καλύτερα,

με τα βλέφαρά μου έναστρες αυλαίες.

Όταν τ' άνοιγα έβλεπα μπρος μου ό,τι τύχει. 

Όταν τα 'κλεινα έβλεπα μπρος μου ό,τι ζητούσα. 

Ίσως γι' αυτό έβλεπα,

όταν έκλεινα τα μάτια. 

Σωκράτης Γ. Καλαϊτζής, Σκιάχτρα ντυμένα με σμόκιν φιλανθρώπων, 1969.  

Γιάννης Πομώνης, Δύο ποιήματα

Γιάννης Πομώνης | Δύο ποιήματα από τη συλλογή "Θανάτου Ελαύνοντος"

Συμβάν

Το βίο του

θέλησε να διηγηθεί

με συντομία και

λιτότητα.

Οι λέξεις

τρύπιες δεκάρες

έπεσαν κάτω

μ’ εκείνον τον κρωγμό

που κάνει το φέρετρο

σαν από αδέξια χέρια

βρίσκει στα πλαϊνά.

~*~

Ηλιοβασίλεμα

Πάνω σε πλάτες κουρασμένες

πέφτει το δείλι

μ' εκείνο του παράπονου

το χρώμα:

ήρεμο τέλος ενός τσιγάρου

που σβήνει διακριτικά

καθώς τελειώνει ο προορισμός του. 

*Γιάννης Πομώνης, Θανάτου ελαύνοντος, εκδ. Ααγής,

Αθήνα, Φεβρουάριος 1993. 

**Κολλάζ της 6ης σελίδας του βιβλίου: Κώστας Κρεμμύδας.

Βασίλης Παπάς

ΙΙ 

Ένα άσπρο σύννεφο σαν ψάρι 

κολυμπά στον ουρανό 

κι ο ήλιος δόλωμα που το δαγκώνει. 

Πρωί στο φρύδι, η σιωπή αναρτημένο κάδρο.

Τοπίο ακόμα νηστικό

μόλις που γρατζουνάει την κιθάρα της η μέρα. 

Κοιτάζω αυτόν τον κήπο

το φοίνικα με το έλατο μαζί 

κοιτάζω αυτόν τον τόπο...

Βασίλης Παπάς, Πρωί στο φρύδι, εκδ. Κέδρος, 2003.

Βαγγέλης Ροζακέας

*Αναδημοσίευση από το 1-2.gr και την σελίδα Ποίησης "Εν Φαντασία και Λόγω"

Βαγγέλης Ροζακέας (Καλαμάτα, 1938 - ;)

Αναφορά στον ουρανό

                        Στην Κ. Α.

Κύριε, είχα μια ζεστή καρδιά

σκεπασμένη με κεραμίδια

στην άλλην άκρη τής πολιτείας.

Στην αυλή μου βασιλικό

στα χέρια μου το παράπονο

και στα μάτια μου ένα χριστουγεννιάτικο άστρο.

Αγαπούσα τα πουλιά

χαιρετούσα τούς ανέμους —

και μεγάλωνα.

Ζύμωνα ψωμί με τη βροχή,

Φούρνιζα με τον ήλιο·

Και τάιζα πέντε στόματα.

Ξεφύλλιζα τις μέρες μου

να βρω το πρόσωπο εκείνης

που δεν είχε κανένα παράπονο:

Της μέρας πού έγινε ήλιος.

Στη Γη μας δεν είχα άλλη ημερομηνία

από αυτή πού Εσύ νομοθέτησες: Ερημιά.

Τα βράδυα πού άναβες τ' αστέρια Σου

κι εγώ τη μικρή μου λάμπα

άνοιγα όλα μου τα όνειρα βεντάλια.

Κι είχα πολλά όνειρα. Κύριε!

τόσα πολλά που γέμισε ή κάμαρά μου

και δεν χωρούσαν τα έπιπλα.

και τα παπούτσια μου.

Έπειτα δεν με χωρούσε και μένα...

Ο μυστικός δείπνος των πουλιών, εκδ. Δίφρος, 1962

Δημήτρης Μυταράς

ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Γράφω τηλέφωνα 

σε μικρά χαρτιά 

σε ευρετήρια.

Όταν ξεχνώ τους

ανθρώπους

τα ευρετήρια γίνονται 

μικρά νεκροταφεία. 

Δημήτρης Μυταράς, Η Νύχτα, εκδ. Καστανιώτη, 1993.